тын

тын
I. с. 1. Тавышсыз, шау-шусыз, тынлыкка (1) баткан. рәв. Тавышланмыйча, шауламыйча 2. сир. Тынлык 3. Җилсез, тымызык 4. Хәрәкәтсез, тыныч. рәв. Ярсымыйча, шауламыйча; салмак, акрын (агу, исү һ. б. тур.) 5. Кешегә сиздерми, тышка чыгармый торган, тыныч, сабыр 6. Кеше булмаган, кеше комачауламый торган, аулак 7. рәв. Ишетелер-ишетелмәс, көчсез, акрын (тавыш һ. б. тур.) 8. күч. Культура үзәгеннән, шау-шулы тормыштан ерак 9. күч. Борчылмаучан, тыныч 10. рәв. күч. Тынычлык шартларында, сугышсыз; тыныч. и. сир. Тынычлык (3,5). II. ТЫН – и. 1. Тере организмнарның үпкәләр белән эчкә кислород йоту һәм тышка углекислый газ чыгару процессы; Сулыш. Сулагач, үпкәләрдән кире чыга торган һава. Сулыш алу өчен хезмәт итә торган тын юллары 2. күч. Берәр кеше, әйбер яки күренеш тәэсире, йогынтысы әҗәл тыны 3. бәйл. Эш-хәрәкәтнең күпмедер кат яки күпмедер вакыт эчендә эшләнүен белдергәндә кулл. алар бер тын чәй эчәләр 4. ТЫНГА – (Үзендә булган) көчкә бар тынга куып киләләр 5. с. диал. Чәчелми калган, кысыр (җир тур.). ТЫН АЛУ, ТЫН АЛЫШ – 1) ТЫН ТАРТУ – Үпкәләр белән һава сулау һәм аны кире чыгару 2) күч. Ял итү, хәл җыю 3) күч. Вакытлы тынычлык. ТЫН ЮЛЛАРЫ – Сулыш алганда үпкәгә саф һава керү һәм кире чыгу өчен хезм. итә торган әгъзалар. ТЫН БЕТҮ – Сулыш алуы кыен булу, кислород җитмәү хәле

Татар теленең аңлатмалы сүзлеге. 2013.

Нужна курсовая?
Синонимы:

Смотреть что такое "тын" в других словарях:

  • тын — тын …   Орфографический словарь-справочник

  • тын — тын, а, мн. ч. ы, ов и ы, ов …   Русский орфографический словарь

  • тын — тын/ …   Морфемно-орфографический словарь

  • ТЫН — муж. (от тыкать? или тень, затин?) деревянный; сплошной забор, заплот, городьба, частокол, огорожа или рубка; встарь, тын, как городская стена, делался частоколом, либо заплотом, а рубленый город был двустен, в срубах с перемычками; ныне, южн.,… …   Толковый словарь Даля

  • тын — деревянный сплошной забор (Даль) См …   Словарь синонимов

  • ТЫН — ТЫН, тына, мн. тыны, муж. Забор, частокол. «Скит, огороженный тыном.» А.Н.Толстой. Толковый словарь Ушакова. Д.Н. Ушаков. 1935 1940 …   Толковый словарь Ушакова

  • тын — тын, тына, в тыну и в тыне; мн. тыны, ов …   Русское словесное ударение

  • Тын — м. 1. Сплошной забор из вбитых в землю жердей, бревен. 2. Частокол из вертикально врытых в землю заостренных бревен, служивший оборонительной оградой старинных русских укреплений. Толковый словарь Ефремовой. Т. Ф. Ефремова. 2000 …   Современный толковый словарь русского языка Ефремовой

  • ТЫН — ТЫН, а, муж. (обл.). Забор, частокол [в старину оборонительное заграждение из врытых в землю заострённых брёвен]. | прил. тыновый, ая, ое. Толковый словарь Ожегова. С.И. Ожегов, Н.Ю. Шведова. 1949 1992 …   Толковый словарь Ожегова

  • тын — а; мн. тыны; м. Нар. разг. Частокол, забор из вертикально поставленных брёвен, жердей. Участок огорожен тыном. Т. вокруг сада и огорода. Поставили, соорудили т. ◁ Тынный, ая, ое. Тыновый, ая, ое. Т ые жерди …   Энциклопедический словарь

  • тын — тын, род. тына и тыну, предл. в тыну и устарелое в тыне; мн. тыны, род. тынов и устарелое тыны, тынов …   Словарь трудностей произношения и ударения в современном русском языке

Книги

  • Сухая беда, В. И. Даль. «После скучного зимнего переезда прибыл я в чувашскую деревеньку, где приходилось ночевать. Избушки, казалось, вросли в землю; их так занесло сугробами снега, что проезжие, без малейшего… Подробнее  Купить за руб электронная книга


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»